Editor’s Note: This Pilipino poem, a passionate expression of sorrow and grief occasioned by present events is a contribution from someone who wants to be anonymous to hide the tears.
Short link: https://wp.me/paaccn-MPq
Guest author:
- Scheherazade, the Muted Voice
“Hapdi sa puso’y di maikubli,
Hanggang tanaw na lamang, hanggang basa sa guniguni.
“Hindi ka man maipagtanggol ng aming tinig, Damdami’y sigaw na sa puso’y pumipintig.
“Lahat ng pangako’y buong pusong tinupad, Bayan ay binuhos mo ng tapat na paglingap.
“Sa bawat hakbang mo’y dangal ang kasama, Sa gitna ng unos, ikaw ay haligi ng pag-asa.
“Maging matatag ka, aming pinuno’t mahal,
Sa panalangin ka’y laging isinasambit, araw-araw.
“Hindi ka namin malilimutan kailanman —
Pag-ibig at dangal mo, sa puso’y walang hanggan.
“Kay sakit makita na ikaw ay hinuhusgahan,
Gayong alam naming lahat ang iyong kabutihan.
“Ikaw ang lider na hindi nangako ng salita lang, Bagkus ay kumilos, nagbigay ng pag-asang tunay at walang kapantay.
“Lahat ng pangako’y buong puso mong tinupad,
Bayan ang iyong inuna, sarili’y isinantabi’t inihandog ang lahat.
“Sa bawat patak ng pawis mo’y may kabutihang naidulot,
Sa bawat desisyong iyong pinanday, kabayanihan ang bumalot.
“Ngayon, ikaw ay tila nilimot ng ilan, Ngunit sa aming puso, ikaw pa rin ang sandigan.
“Magpakatatag ka, aming mahal na pinuno, Sa gitna ng unos, kami’y mananatiling tapat sa iyo.
“Sa bawat panalangin, ikaw ay kasama, Araw-araw, isinasamo sa Maykapal ang iyong ginhawa.
Hindi kayang burahin ng paninira ang katotohanan —
Na ikaw ang lider na tunay naming minahal at pinagkatiwalaan.
“Mahal na mahal ka namin, higit pa sa salita,
Ang alaala mo’y mananatili, habang kami’y humihinga.
“Paano ba pipigilan ang luhang pumapatak,
Kung ang puso’y dumaraing, binibigyang-tinig ng alaalang lumalakbay?
“Hanggang tingin na lang, hanggang basa na lang ng mga salitang banyaga,
Ni hindi ka man lang namin maipagtanggol sa mundong puno ng ingay at panghuhusga.
“Napakabigat sa aming dibdib, napakasakit sa aming loob,
Sapagkat ikaw na may pusong busilak, ngayo’y tila nilamon ng ulap.
“Lahat ng pangako mo’y hindi natapos sa salita,
Bawat hakbang mo’y para sa bayan, bawat sandali’y alay sa masa.
“Ngunit bakit ang hustisya’y tila may piring?
“Bakit ang kabutihan mo’y pilit nilulunod ng alon ng kasinungalingan?
“Hindi mo man marinig ang aming sigaw,
Nais naming ipabatid — hindi ka nag-iisa, kailanman hindi ka mag-iisa.
“Magpakatatag ka, aming mahal na pinuno, Sa bawat panalangin, pangalan mo’y bumibigkas ang aming puso.
“Araw-araw kang isasama sa aming duwaa, Hinding-hindi maglalaho ang aming wagas na pagsinta.
“Mahal ka namin, hindi dahil sa iyong kapangyarihan,
Kundi dahil sa iyong pusong handang ialay ang lahat para sa bayan.
“At sa araw na bumalik ang liwanag sa madilim na ulap,
Doo’y tatayo tayo nang magkasama — hindi na hanggang tingin, hindi na hanggang basa.” (♡)
________